روزهای آخر سال رو ثانیه به ثانیه زندگی میکنم و تنفس میکنم .

به بیرون نگاه میکنم به مردمی راست قامتی که کمرشان در زیر فشارهای اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی و ...دولا شده وتحسینشون می کنم که به بهانه ها ی کوچک شادی ، وفادار موندند و همینطور ، زمان که او هم شرافتمندانه وظیفه اش رو انجام می ده و هر سال این موقع غبار سبزی رو سر شاخه ها می پاشه

من و غرق شعف و شادی غیر قابل توصیفی می شم طوری که هر روزکه از خواب بیدار می شم ، با حسرت فکر میکنم که یک روز تموم شد .

نمی دونم چرا یاد عمه افتادم وچشمهای به گودی فرو رفته اوکه من به خوبی می دیدم چه امیدوار به زندگی چنگ انداخته بود ،

به غریبه و سیل عشق او برای بیشتر دونستن و بهتر زندگی کردن و بنای ناتمومی که به جا گذاشت و رفت .

به مادر که روزهای آخر با تلخی میگفت " من توی دهان گرگم "و به اخرین هفت سینی که خودم با چشمهایی پر از اشک برایش چیدم ، به یک خانه سرد و خالی که برایم در آن دیگه نشونه ای از گذشته های دورم رو نداره حتی اون باغچه و حوض ...

زندگی زیباست و بی رحم .

و من زنده ام وعاشق و مجال بودن بسیار کم ، مثل همیشه همه خاطرات تلخ رو به هوا پر می دهم نفسی می کشم و به آنچه دارم فکر میکنم به آقامون ، به داداشم ، به برادر زاده هام و خانواده ام و به خورشید که هر روز به خاطر من طلوع میکنه ...

پراکنده نوشتم و بی دقت ...ببخشید خودتون .

صبح وقتی صدای آرمان رو شنیدم ، موج انرژی و نشاط صداش ضایع ... نه !!! ای

 بابا اشتباه گفتم ،  تابلو بود ، کلی اونور برف باریده بود تازه آقا کنار دریا هم رفته بود

 ، خیلی دلم سوخت ،  از هوای آفتابی و بهاری بی موقع اینجا حالم بد شد، افسردگی

گرفتم .

و حالا !

شبه ، وپشت پنجره  یک زمین پر از برف و یک آسمون بنفش کبود برفی وجودداره

که وقتی بهش نگاه م یکنم و یا ازین جا تصورش میکنم نفسم از شکوه و زیباییش و

 حضورش بند می آد مثل اینه که قلبم رو هم عوض کرده اند .

زیبا بعد از مدتها دیدنم اومده بود چقدر فرق کرده بود حتی سکوتش فرق کرده

بود ....زود پر کشید مثل همون پرستوی بهاری که می شناسدش !

زیبا که رفت دلم طاقت نیاورد ، زدم بیرون ، بارش برف زیر نور چراغها و سایه

 های آبی سرمه ای برفها درخشان و شکل و شمایل درختها مسحورم کرده بود .

 چقدر دوست داشتم بودی تا بواسطه حضورت مثل یک بچه، رها و سبک  بدوم و

 سر بخورم ، چقدر دوست داشتم اون درخت کاج رو تکون می دادم ، یواشکی و

سریع از روی ماشین کمی برف برداشتم وهم چنان برف رو مزه مزه می کردم و متین

 و خانمانه به راه رفتنم ادامه می دادم    فکر کردم آیا برای شاد بودن و لذت بردن ،

بعضی قواعد احمقانه و خفه کننده  نیست ؟

چه می گفتم که افتادم توی این حرفها ؟ عجب عادت بدی دارم ....آها برف می باره و

من سرشار از زندگی ام سرشار از هوای تازه .....